Viva la vida/Luistercorner

Het kon natuurlijk niet uitblijven. Afgelopen vrijdag 13 juni, op vrijdag de 13e, kwam de nieuwe CD van Coldplay officieel uit. De vierde inmiddels.

Een album die ik moest hebben, want de band Coldplay is meer dan een goed bandje te noemen.

Hier mijn recensie van een te gek nieuwe Coldplay CD.

Update: toevoeging 'videos' van alle tracks

Is alles wat Coldplay dan ook maakt goed? Nou, eerlijk gezegd niet nee. De eerste 2 albums zijn verrukkelijk. Maar met X & Y kwam eigenlijk de verveling een beetje in zicht. Zo klinkt die plaat namelijk. Voorbordurend op oudere songs. De verassing was weg en Coldplay werd bekogeld met "sub U2"; omdat de band in de voetsporen probeerde te treden van de Ierse band. Ondanks dat is ook die derde plaat best mooi om zo nu en dan te beluisteren.

Nu, Viva la vida is uit. Een album met slechts 10 songs, maar dit is al eerder hier besproken. Eén groot expiriment is het album ook niet geworden, maar dat werd wel even gedacht. Er staan wel wat hiphop-achtige invloeden op (Lost!), maar meer dan dat ook niet. De arrangementen zijn er, onder supervisie van producer Brian Eno, een stuk avontuurlijker op geworden en doordat nu ook strijkers, orgels, keyboards en Afrikaanse ritmes hun intrede doen, klinkt de nieuwe cd aanzienlijk anders dan het door piano gedomineerde geluid waar je inmiddels aan gewend was.
Verder zijn de teksten wat beter dan in het vorige album te horen was. Is U2 dan ook nu verdwenen uit de koppen? Nou, niet helemaal. In Cemeteries of London doet het gitaarwerk nog een beetje naar U2 lonken.

De titel van het album is redelijk duister/zwart of iets dergelijks. Dat werd ook bij de BBC opgemerkt:

Tijdens een interview voor de BBC radio met journalist John Wilson is zanger Chris Martin vertrokken omdat de journalist herhaaldelijk bleef doorvragen of het nieuwe album een reflectie is van een obsessie van de band voor de dood. (via)

Viva la vida heeft een paar echte radiosongs op het album staan. Na het ijzersterke (en misschien wel beste liedje van de CD) Violet Hill zal ongetwijfeld de titeltrack Viva la Vida op single verschijnen en heeft ook Lost! alles in huis om een grote hit te worden.
Verder zijn Yes, Lovers in Japan, 42, Strawberry swing en Death and all his friends favoriet van mij. De overige zijn goed en worden door mij niet als albumvulling gezien. Daarmee levert de band toch weer een topplaat af. De herkenbare opbouw van Coldplay zijn in veel liedjes nog steeds aanwezig (rustig - bombastisch en rustig) en dat maakt het toch weer enigzins vertrouwd.
Een sterker album dan X&Y is het in ieder geval geworden.

1. Life In Technicolor

Live in Amsterdam Paradiso voor 150 fans. Prachtige opname met een "ik-moet-het-ff-vollullen-maar-ook-leuke-speech" van Chris

Opgemerkt dat er 10 titels op staan, maar Lovers in Japan een tweede track heeft (Reign of love) en dat Yes een hidden track heeft (Chinese Sleep Chant [zeer sterk nummer!!]) en heeft Death and all his friends de hidden track The Escapist erbij. Dus eigenlijk telt het album meerdere songs.

Bijna 46 minuten duurt de CD en staat momenteel in de repeat. Heerlijk album! Gaat niet vervelen, verre van dat zelfs. Daarmee kan ik meteen zeggen dat ik gelijk zin krijg in 2 oktober. Coldplay staat dan in Ahoy Rotterdam en ik ben één van die gelukkigen die daar op de vloer staat te genieten van een live optreden van de band.